27 มกราคม 2552
พี่อ๋องจากไปแล้ว… ตลอดกาล
สมุดบันทึกครั้งนี้จะเขียนเกี่ยวกับความทรงจำดี ๆ ที่มีกับพี่อ๋อง
กาลครั้งหนึ่งเมื่อเรารักกัน...
1 มิถุนายน 2549 วันแรกที่เราคบกัน หลังจากนั้นมาเกือบ 2 ปี พี่อ๋องก็ได้สอนอะไรหลายๆ อย่างให้นัท
ถ้าไม่มีพี่อ๋องนัทก็คงไม่ได้มายืนถึงจุดนี้
ถ้าไม่มีพี่อ๋อง.. นัทก็คงไม่ได้เป็นนัท คงไม่มีชื่อ เพนกิ้นส์ อย่างที่ใครๆ รู้จัก
เพราะทุกอย่างนัทฝากไว้กับพี่อ๋อง ทั้งอนาคต ทั้งตัวและหัวใจ
แต่เมื่อคนที่เป็นทุกอย่างของนัทหายไป
จะให้นัททำอย่างไร
16 วันที่พี่อ๋องเข้าโรงพยาบาล 16 วันที่นัทรอข่าวจากพี่อ๋อง
แต่ข่าวสุดท้ายกลับกลายเป็นข่าวจากแม่พี่อ๋องว่า “พี่อ๋องเสียแล้วนะลูก”
นัทจะไม่โทษไม่โกรธพี่อ๋องเลย นัทจะคิดว่านี่คงเป็นบทเรียนจากฟากฟ้า …
ไม่ต้องกังวลแล้วนะคะ
นัทไปหาพี่อ๋องแล้ว พี่อ๋องดีใจมั้ย ครั้งก่อน ๆ พี่อ๋องมาหานัทตลอดเลย แต่นัทก็ไม่เคยถาม.. “พี่อ๋องเหนื่อยไหม..” พี่อ๋องหลับให้สบายเถอะนะคะ
พี่อ๋องเหนื่อยมาเยอะแล้ว
ทนมามากแล้ว ทุกคนรักพี่อ๋องมาก …
รวมทั้งนัทด้วย
ชีวิตวันนี้แม้มันจะขมขื่นสักเพียงใด
นัทจะทนมันให้ได้... จะมีชีวิตอยู่เผื่อในส่วนของพี่อ๋องด้วยเพื่อพี่อ๋องแล้ว... นัทจะพยายามไปให้ถึงฝันอย่างที่เราเคยตั้งใจไว้ด้วยกัน
หลับให้สบายนะคะ... ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว ทุกอย่างจะคลี่คลายเอง
รักพี่อ๋องนะคะ.. วันนี้ฝันดีนะคะ
ลืมพี่พจจี้แล้วหรอ
เสียใจจัง
แค่นี้ก็ลืมกันได้